Diarree, lange dagen en de Osho.

Mijn darmflora is inmiddels bezweken onder de massa immigratie van nieuwe bacteriën, de dagen op kantoor gaan tergent langzaam voorbij en de Indiase hectiek op straat blijft vooralsnog erg vermoeiend. Maar verder gaat alles prima!

De kantoortijden geven een goed dagelijks ritme maar het werktempo is verschrikkelijk laag, erg wennen voor mij. Dagen van 9.00 tot 18.30 zijn lang, daar tegenover staat dat er alle tijd is voor pauzes en social talk.

Het gebouw waar ik werk.

De eerste dagen bestonden eigenlijk alleen uit schetswerk. Inmiddels heb ik mezelf ook ingelezen in een ander project waar ik aan ga werken. Het ontwerpteam bestaat voornamelijk uit pas afgestudeerden en (Indiase) stagaires, daarbovenop is onlangs de belangrijkste senior ontwerper vertrokken. Niet dat er helemaal niets te leren valt maar het gebrek aan ervaring is voor mij wel een tegenvaller.

Een erg leuke Indiase gewoonte is om al het eten te delen. Tijdens de lunch krijg ik dan ook vanalles aangeboden dat door familieleden thuis is klaargemaakt. Het een nog lekkerder dan het andere. Zelf mag ik als stagaire gratis gebruik maken van het buffet, over het algemeen ook prima eten.

Sagar

Op de foto zie Sagar de jongste aanwinst van het ontwerpteam, ik heb bij hem thuis gegeten en volgend weekend neemt hij me mee naar het Lohagad fort. Zin in! Sagars blog is ook de moeite waard.

Heena

Heena is een stagaire en heeft me afgelopen zaterdag een aantal dingen in de stad laten zien. Onder andere Koregaon Park, waar Osho International zit. Geen zorgen, ik heb geen behoefte aan toetreden. Ik vind de luxe uitstraling erg misplaatst hier. En ondanks dat ze een filosofie nastreven waarin niemand arm zou hoeven zijn, vloeit niets van de (enorme) winst door naar de minder bedeelden in deze maatschappij.

Op pad zijn met mensen van hier is een verademing voor mij. Doordat ik veel minder hoef te zoeken, op te letten en mensen van me af hoef te houden, kan ik veel meer om me heen kijken. Heena is een aantal keer hard in de lach geschoten door chronische blik van verwondering die ik schijn te hebben als we onderweg zijn.

Ik maak zo veel mee dat ik onmogelijk alles kan opschrijven. Lugubere en lachwekkende scènes, koeien die liggen te herkauwen midden op een drukke straat, mensen die heel graag met mij op de foto willen. Alles lijkt hier te kunnen. Iedereen doet maar wat, en niemand heeft daar een probleem mee. Als dat geen paradijs is!

De winkels bij mij om de hoek, samen hebben ze alle producten en diensten die ik nodig heb.

En wel een schotelantenne! Bijna allemaal trouwens.