Het typen van deel 1 heb ik op laatste werkdag zelf gedaan, toen was ik dus nog niet echt vertrokken. Die dag vergde nog heel wat energie om alles goed af te ronden en het papierwerk geregeld te krijgen. En ik moest natuurlijk ook uitgebreid de tijd nemen om van iedereen afscheid te nemen.
Toen ik in mijn appartement kwam voor de laatste avond, besefte ik het pas. Hoe warm ik ontvangen ben bij het bedrijf, hoeveel ik op sleeptouw genomen ben, hoezeer ik me thuis gevoeld heb. Ondenkbaar in Nederland. Het is een opstapeling van allemaal kleine gebaren en ik kan het niet in woorden vatten. Hoeft ook niet. Het wel iets dat ik voor de rest van mijn leven bij me zal dragen.
Zwaar geëmotioneerd heb ik mijn tas ingepakt, voor het eerst in twee maanden voelde ik heimwee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten