Schijnverdrinking (filmpjes)

Yes! Ik heb het gedaan! Een 2-daagse trip, helemaal alleen. Hier in India een hele opgave en niet geheel zonder risico's. Uiteindelijk is alles goed gegaan, kikke, en ik heb het gevoel dat ik een week weg geweest ben...

Zaterdagochtend ben ik om 4:30 uur opgestaan om de goede trein te kunnen halen. Ik heb eerst een half uur smoesjes staan te verzinnen om terug in mijn veilige warme bed te kunnen kruipen en de obstakels te laten voor wat het is. Juist de avond ervoor heb ik via Skype een van mijn beste vrienden geprobeerd duidelijk te maken dat de beste keuze niet altijd via de makkelijkste weg leidt. Dus ik kon het niet aan mezelf verkopen om niet te gaan.

Matheran is een dorpje bovenop een hoge berg in de buurt van Bombay. Motorvoertuigen zijn verboden, dus het vervoer gebeurt met paarden, handriksja's en de benenwagen. Vanwege het bijzondere uitzicht en de vele uitkijkpunten leeft het dorp volledig op toerisme. Vanaf het dichtstbijzijnde treinstation rijdt er een minitrein op smalspoor naar boven, ik moest met de taxi omdat het treintje in het regenseizoen niet naar boven kan. Het dorp is sowieso half in winterslaap nu, door de ligging regent het haast continu in deze tijd van het jaar.

De heenreis ging behoorlijk soepel (voor Indiase bergippen), de riksja, treinen en taxi sloten goed op elkaar aan en ik kon overal zitten. In de trein kroop er een man in het bagagerek om te gaan slapen. Gek om te zien dat niemand verbaast was en ik was dan ook de enige die keek toe hij zijn ideale positie zocht. Voor dat hij zijn ogen dicht deed gunde hij mij een glimlach van oor tot oor in combinatie met de Indiase hoofdwieg.

Na aankomst bleek mijn Lonely Planet bijbel me in de steek te laten; de genoemde hotels waren gesloten en ik moest afgaan op een de vele locals die mij met alle geweld van de wereld een hotel probeerde aan te smeren. Uiteindelijk in een veel te dure kamer met verschrikkelijk smerige lakens terecht gekomen. Om het te compenseren ben ik de volgende ochtend vier keer langs het erg goede ontbijtbuffet gelopen.

Daarna is het de dorpelingen ook nog gelukt me een paard aan te smeren, dat was uiteindelijk toch wel tof!

Mijn gids brabbelt iets onverstaanbaars

Filmpjes:

Zondagochtend ik ben om 6 uur, bij de eerste lichtstraaltjes, gaan wandelen. Pas na een uur lopen ben ik de eerste mensen tegengekomen en het was ook erg fijn om niet elke 10 minuten "hé Baba, want horse ride?" te horen. Door de mist was het wederom erg sprookjesachtig.



Tijdens de terugreis heb ik in een trein 2 uur moeten staan. Het was zo druk dat er een jongetje probleemloos staand in slaap kon vallen met zijn hoofd op mijn heup, de lichamen om hem heen hielden hem wel overeind.

Ik heb leuk gesproken met Indiërs dit weekend! Maar alleen als ik zelf contact maakte. De mensen die met mij contact zochten waren allemaal echt ongelofelijke retards. Sommige kwamen me zelfs achterna als ik bij ze weg liep. Totaal niet fijn en iets waar je veel minder last van hebt als je niet alleen bent. Maar alles bij elkaar ben ik heel erg blij dat ik deze tocht gemaakt heb. Toen ik in Pune uitstapte voelde het voor de eerste keer als thuiskomen en ik voel me ineens veel minder een alien in deze stad.