Nog 29 dagen en dat zit het er alweer op! En de tijd op kantoor is al veel sneller voorbij. De tijd gaat hard. Ik zie heel erg uit naar het Haagse studentenleven. (Shit! Nog maar een half jaar en dan is ook dat afgelopen!) Het verlangen naar een goed feestje in de hofstad is groot.
Ondanks dat het leven hier niet altijd even comfortabel was, vond ik het erg prettig. Het is een soort retraite, leven met het hoogstnoodzakelijke. Een huisje zonder een warme douche, tv, computer en zelf zonder muziek, alleen een paar goede boeken. In Nederland kom ik nooit toe aan een boek lezen... Gezond eten, genoeg slaap en amper alcohol. Klinkt misschien saai maar het is erg waardevol, je leert de kleine dingen meer waarderen.
Deze hele India ervaring is sowieso verschrikkelijk waardevol voor me. Ik heb veel geleerd over dit land en de mensen, maar ook over mijzelf. Al was het werk af en toe niet om uit te houden, het is niet zo dat ik niets geleerd heb. Ik weet in ieder geval beter wat ik zelf wil, en vooral ook wat ik niet wil! Twee weken deskresearch (lees: plaatjes zoeken) voor een knullige presentatie aan de klant zijn echt niet aan mij besteed, na 2 uur is mijn concentratiespanningsboog al tot diep onder nul gekelderd. Ik heb duidelijk meer druk, afwisseling en praktische klussen nodig dan dit bedrijf me kan bieden.
De Indiërs zijn af en toe moeilijk te doorgronden maar we kunnen in Nederland nog veel van ze leren. Vooral de verdraagzaamheid is erg bijzonder, die moet ook wel hoog zijn want anders is het natuurlijk onmogelijk om met 29000 mensen en tig verschillende geloofsovertuigingen op één vierkante kilometer te leven (Bombay).
Het is ook erg mooi om te zien dat ze heel erg gelukkig kunnen zijn met wat ze hebben. Leven in een golfplaten hutje is helemaal niet vervelend dan. Klagen zal een Indiër sowieso niet snel. Vrouwen die op een bouwplaats werken als zanddragers (kilootje of 10 balancerend op het hoofd) zijn immer gekleed in kleurrijke sari’s en lijken onvermoeid en eindeloos lachend door te kunnen gaan. Medelijden? Totaal niet nodig. Zij zijn gelukkig met het werk dat ze hebben, ze kunnen hun kinderen te eten geven en hoeven daarvoor niet te bedelen of te stelen.
Ik las van de week een bericht dat Nederland tot de drie meest depressieve landen ter wereld behoord.
Dat bedelen heb ik meer gezien dan me lief is. Op de drukkere plekken wordt ik als rijke Westerling constant aangetikt door kleine kinderen. Moeilijk om te negeren maar iets geven heeft hoogst waarschijnlijk geen zin, het is nooit genoeg en dat geld wordt meestal niet aan eten uitgegeven. Dan zit er niets anders op dan je realiseren dat je de situatie toch niet echt kunt veranderen.
Ik ben hier nóg meer gaan nadenken over de belachelijke drang naar consumeren die wij in Nederland hebben. En het doet me pijn om te zien dat juist dat een van de Westerse dingen is die hier in India gretig wordt overgenomen. Nagenoeg elke sloppenhutje heeft een 32 inch LCD scherm en een schotelantenne op het dak.
We hebben de kolonies dan officieel afgeschaft, op dit moment maken Europa en de VS op een veel vuilere manier gebruik van ontwikkelingslanden. Via commerciële bedrijven putten we mankracht en de natuurlijke grondstoffen van de armsten op deze aardbol tot op de bodem uit. Ondertussen houdt de overheid zijn handen schoon. Via globalisatie nemen nu ook de rijkere elders op de wereld deze techniek over waardoor de kloof alleen maar groter wordt.
Ondanks dat het leven hier niet altijd even comfortabel was, vond ik het erg prettig. Het is een soort retraite, leven met het hoogstnoodzakelijke. Een huisje zonder een warme douche, tv, computer en zelf zonder muziek, alleen een paar goede boeken. In Nederland kom ik nooit toe aan een boek lezen... Gezond eten, genoeg slaap en amper alcohol. Klinkt misschien saai maar het is erg waardevol, je leert de kleine dingen meer waarderen.
Deze hele India ervaring is sowieso verschrikkelijk waardevol voor me. Ik heb veel geleerd over dit land en de mensen, maar ook over mijzelf. Al was het werk af en toe niet om uit te houden, het is niet zo dat ik niets geleerd heb. Ik weet in ieder geval beter wat ik zelf wil, en vooral ook wat ik niet wil! Twee weken deskresearch (lees: plaatjes zoeken) voor een knullige presentatie aan de klant zijn echt niet aan mij besteed, na 2 uur is mijn concentratiespanningsboog al tot diep onder nul gekelderd. Ik heb duidelijk meer druk, afwisseling en praktische klussen nodig dan dit bedrijf me kan bieden.
De Indiërs zijn af en toe moeilijk te doorgronden maar we kunnen in Nederland nog veel van ze leren. Vooral de verdraagzaamheid is erg bijzonder, die moet ook wel hoog zijn want anders is het natuurlijk onmogelijk om met 29000 mensen en tig verschillende geloofsovertuigingen op één vierkante kilometer te leven (Bombay).
Het is ook erg mooi om te zien dat ze heel erg gelukkig kunnen zijn met wat ze hebben. Leven in een golfplaten hutje is helemaal niet vervelend dan. Klagen zal een Indiër sowieso niet snel. Vrouwen die op een bouwplaats werken als zanddragers (kilootje of 10 balancerend op het hoofd) zijn immer gekleed in kleurrijke sari’s en lijken onvermoeid en eindeloos lachend door te kunnen gaan. Medelijden? Totaal niet nodig. Zij zijn gelukkig met het werk dat ze hebben, ze kunnen hun kinderen te eten geven en hoeven daarvoor niet te bedelen of te stelen.
Ik las van de week een bericht dat Nederland tot de drie meest depressieve landen ter wereld behoord.
Dat bedelen heb ik meer gezien dan me lief is. Op de drukkere plekken wordt ik als rijke Westerling constant aangetikt door kleine kinderen. Moeilijk om te negeren maar iets geven heeft hoogst waarschijnlijk geen zin, het is nooit genoeg en dat geld wordt meestal niet aan eten uitgegeven. Dan zit er niets anders op dan je realiseren dat je de situatie toch niet echt kunt veranderen.
Ik ben hier nóg meer gaan nadenken over de belachelijke drang naar consumeren die wij in Nederland hebben. En het doet me pijn om te zien dat juist dat een van de Westerse dingen is die hier in India gretig wordt overgenomen. Nagenoeg elke sloppenhutje heeft een 32 inch LCD scherm en een schotelantenne op het dak.
We hebben de kolonies dan officieel afgeschaft, op dit moment maken Europa en de VS op een veel vuilere manier gebruik van ontwikkelingslanden. Via commerciële bedrijven putten we mankracht en de natuurlijke grondstoffen van de armsten op deze aardbol tot op de bodem uit. Ondertussen houdt de overheid zijn handen schoon. Via globalisatie nemen nu ook de rijkere elders op de wereld deze techniek over waardoor de kloof alleen maar groter wordt.
Om de tijd te doden struin ik regelmatig nieuwssites af op het web. Twee weken geleden zag ik een iets te confronterende foto van de huidige hongersnood in Afrika, meteen daaronder een beeld van vier Nederlandse vrouwen, badend in het zweet en in volle galop, tijdens de 4-daagse. Allen in passende outfit met een paar lompe wandelschoenen van € 300,- en een kaki afritsbroek die nog nèt in staat is om de gigantische vetrollen omhoog te houden. Onder het motto: even lekker afzien. Het maakte me misselijker dan het verschrompelde kinderlichaampje op de eerste foto. Misschien ben ik daar ook wel immuun voor.
Nog 29 dagen voor ik weer in mijn Westerse consumentengedrag ga terugvallen.
joost...ik snap je..maar voor je het weet sta je ook weer te schelden om een trein die 5 minuten te laat is...inhalende vrachtwagens op de snelweg...onkundige bediening in restaurants/kroeg...buren die te veel herrie maken...het weer...gewoon je weet wel..allemaal van die dingen waar we hier in nederland om een of andere reden ons ontzettend druk over kunnen maken.....
BeantwoordenVerwijderendus zoals gezegd ik begrijp je...fijn dat je zoveel geleerd hebt!!...dat is het meest waardevolle wat je meekrijgt uit deze tijd..probeer dit niet te vergeten ook als je weer terug bent hier...:) ondanks tegen slag...drie dubbele delhi bellies die je hebt gehad, bedelaars die vreselijk asociaal kunnen zijn..de cultuur die soms lastig is..alles wat je tegen heeft gestaan in india....zul je met een lach terug kijken op deze tijd...
tot snel!!
kus wies
Met groeiend respect je persoonlijke ontboezemingen gelezen. Inderdaad, een retraite. Wat kan zoiets belangrijk zijn denk ik dan.
BeantwoordenVerwijderenCompliment voor je schrijfstijl; volgens mij zou je ook nog altijd journalist kunnen worden.
Veel groets van Ed Raket.